اطلاعات تماس
[نمایش اطلاعات]
کد: 139901174725911815

بخش اول

چرا روش‌های کلاسیک حسابداری، در مقوله نوآوری سازمانی جواب نمی‌دهند؟

کد: 139901174725911815

https://bit.ly/3aQ6NWs

، تهران , (اخبار رسمی): هر شرکتِ باسابقه و بزرگ، غرایز مدیریتی خودش را دارد. این غرایز که در شیوه‌ی مدیریت کسب و کار خود را نشان می‌دهند از تاریخ، سنت و فرهنگ نشات گرفته و موفقیت‌های قبلی نیز این غرایز را قوی‌تر می‌کنند.

چرا روش های کلاسیک حسابداری، در مقوله نوآوری سازمانی جواب نمی دهند؟
چرا روش‌های کلاسیک حسابداری، در مقوله نوآوری سازمانی جواب نمی‌دهند؟

یکی از دلایل ریشه‌ای که در شرکت‌ها و سازمان‌های بزرگ نوآوری به ندرت رخ می‌دهد ذات و طبیعت این سازمان‌هاست. مدیریت کردن یک نهاد بزرگ نیاز به تمرکز زیاد مدیران آن بر روی درست کار کردن همه جوانب و بخش‌های سازمان است. به خصوص بر روی بخش‌هایی که ارزش ایجاد می‌کنند مانند تولید محصولات و خدمات، فروش و خدمات مشتریان.

در واقع می‌توان گفت هر شرکتِ باسابقه و بزرگ، غرایز مدیریتی خودش را دارد. این غرایز که در شیوه‌ی مدیریت کسب و کار خود را نشان می‌دهند از تاریخ، سنت و فرهنگ نشات گرفته و موفقیت‌های قبلی نیز این غرایز را قوی‌تر می‌کنند. این موارد روی اینکه بر روی کدام افراد یا چه نوع ایده‌هایی سرمایه گذاری می‌کنند، چه موفقیت‌هایی مدنظر است و از آن مهم‌تر اینکه، چگونه یک فرد در آن شرکت بتوانند کسی را در شرکت پیدا کند تا روی ایده نوآورانه‌اش سرمایه‌گذاری کنند تاثیر می‌گذارد.

در طول سال‌ها برای نظارت بر عملکرد هر یک از این بخش‌ها، ابزارها، فرآیندها و دستورالعمل‌های دقیق ایجاد شده است. از سامانه‌های محاسبه بهای تمام شده، حسابداری و حقوق و دستمزد کارکنان گرفته تا محاسبه بازدهی سرمایه و یا سامانه‌های عظیم ERP که با بکارگیری و پیاده سازی آن‌ها می‌توان سازمانی ایجاد کرد که در هر لحظه بدانیم اوضاع از چه قرار است؛ کجاها از اهداف تعیین شده عقب هستند و کجاها خوب کار می‌کنند.

این چهارچوب‌ها و نظام‌هایی که به کار برده می‌شوند بدون لحاظ کردن تفاوت‌های طبیعی، بر یکدستی و هماهنگی اجباری پافشاری می‌کنند.

اما این خط کش‌هایی که برای ارزیابی و سنجش عملیات روزمره بکار گرفته می‌شود، با توجه به اینکه ذاتا چارچوب پذیر نیست و پر است از عدم قطعیت،‌ درباره نوآوری چندان بکار نمی‌آیند. در نتیجه سازمان‌هایی که به دنبال نوآوری هستند اگرچه ممکن است همت مدیریتی، منابع و نیاز زیادی به آن حس کنند اما معمولا فرصت‌های مناسب نوآوری برای سرمایه گذاری را به دلیل اشتباه در ارزیابی از دست می‌دهند.

در اکثر این سازمان‌ها هر زمان یک فرد از بیرون یا درون سازمان ایده یا راه حلی نوآورانه را ارائه کند، معمولا از او درخواست می‌شود تا یک طرح تجاری یا Business Plan برای آن ارائه کند.

به زعم درخواست کننده، طرح تجاری همه جوانب کار را در بر می‌گیرد و محاسبه سود و زیان و هزینه‌ها و درآمدها را نشان می‌دهد. اما غافل از اینکه تمامی اعداد یک طرح تجاری بر مبنای یک سری پیش فرض است که در زمان تهیه آن طرح، ممکن است صدق کنند. اما نوآوری که با ساختن آینده‌ای بهتر سر و کار دارد، و نمی‌توان آینده را پیش بینی کرد. چه بسا دیده‌ایم ایده‌هایی را که در زمان طرح شدن به نظر عالی می آمده‌اند که پس از مدتی اهمیت خود را از دست داده‌اند و یا برعکس، ایده‌های مشابهی که به ذهن خیلی‌ها می‌رسد اما چون در زمان حال بی‌ارزش به نظر می‌رسد کسی دنبالش را نمی‌گیرد اما پس از مدتی بسیار با ارزش می‌شوند و کسی که آن را پیگیری و به ثمر رسانده است مایه غبطه دیگران می‌شود

بسیاری از ایده‌های نوآورانهی جدید در ابتدا شبیه حدس و گمان هستند. طرح تجاریِ سنتی، این حدس و گمان‌ها را می‌گیرد و چنین وانمود می‌کند که دانش واقعی هستند. اما واقعیت این است که نوآوری فرایندی است که مراحل اشتباه و شکست‌های متعدد را در بر می‌گیرد. چنین فرآیندی را نمی‌توان پیشاپیش به شیوه‌ای دقیق طراحی کرد و هر فرآیندی که وانمود کند توان انجام این کار را دارد، شرکت را با خطر شکست مواجه می‌کند.

از طرف دیگر، در چنین شرایطی بعد از این که بر اساس یک طرح تجاری که خوب و پرسود به نظر آمده تصمیم سرمایه‌گذاری گرفته شد، اکثر تیم‌های نوآفرین طوری رفتار می‌کنند که انگار طرح تجاری آزمایش نشده شان حقیقت مطلق است. آنها معمولا نیازی به این آزمایش و اعتبارسنجی پیش فرض‌هایی که بر آن اساس طرح تجاری را تهیه کرده‌اند نمی‌بینند، چرا که فکر می‌کنند چون فلان هیأت مدیره با سرمایه گذاری در این طرح موافقت کرده، پس طرح شان معتبر است. در حالی که هیچ مدل تجاری وحی منزل نیست و تنها زمانی معتبر است که در بازار توسط مشتریان واقعی آزمایش شوند.

اشکال دیگر در این باره در فرآیندهای درون سازمانی برای بررسی ایده‌ها و فرصت‌های نوآوری،‌ رخ میدهد. معمولا در سازمان‌ها کمیته‌هایی با حضور کارشناسان از بخش‌های مختلف برای ارزیابی و تصمیم گیری در مورد سرمایه‌گذاری بر روی یک ایده یا محصول جدید شکل می‌گیرد.

بسیاری از کمیته‌های سرمایه‌گذاریِ سازمانی، بر اساس ارقام پیش بینی مالی تصمیم می‌گیرند. این کمیته‌ها بسیار به وجود پیش بینی‌های بلند مدت مالی حساس هستند. آنها با این کار این پیام را به مدیریت ارشد می‌فرستند که حواسشان به منافع شرکت است و سعی کرده سودهای کلانی از سرمایه گذاری نصیب شرکت کنند. با این حال اگر به فرمول محاسبه‌ی بازگشت سرمایه نگاهی انداخت، می‌توان متوجه اشکال این رویکرد برای ایده‌های جدید شد.

برای محاسبه‌ی بازگشت سرمایه، به داده‌هایی درباره ی درآمد کلی حاصل از فروش محصول و هزینه‌های کلی تولید آن نیاز است. اما این داده‌ها در زمان ارائه ایده‌ها معمولا وجود ندارند و در حد حدس و گمان هستند. پاسخ صادقانه برای اینکه چه سرنوشتی در انتظار ایده‌ی محصول جدید، است؟ چقدر می‌فروشد؟ چقدر هزینه می‌برد و … این است که بگویند نمی‌دانیم و اگر تحقیقات و پیشبینی‌هایی انجام شده است،‌ در حد و اندازه همان پیش بینی ارائه شود.

اما اگر شرکت یا سازمان بزرگ چنین اعدادی را برای تصمیم درباره‌ی سرمایه‌گذاری بخواهد، استارتاپ‌ها و نوآوران برای از دست ندادن فرصت، مجبور به عددسازی می‌شوند. جلسات فرمالیته‌ی کمیته‌های سرمایه‌گذاری سازمانی هم نیز به نهادینه‌سازی این دروغ‌ها کمک می‌کند، چرا که از کارشناسان انتظار می‌رود طوری این ارقام را ارزیابی کنند که انگار واقعی‌ هستند.

به این دلیل است که باید حسابداری سنتی را در مواجه با مفهوم نوآوری کنار گذاشت و خطکش دیگری را بدست گرفت. خط‌کشی که سنجه‌های درستی برای ارزیابی موفقیت اقدامات نوآورانه به دست مدیران بدهد.

### پایان خبر رسمی

اخبار رسمی هویت منتشر کننده را تایید می‌کند ولی مسئولیت صحت مطلب منتشر شده بر عهده ناشر است.

پروفایل ناشر گزارش تخلف
درباره منتشر کننده:

هم آوا

“شرکت هم‌آوا” (با نام ثبتی کارخانه نوآوری هم آوا) از ادغام شتاب‌دهنده آواتک در حوزه فناوری ارتباطات و اطلاعات، شتاب‌دهنده شزان در حوزه فناوری‌های همگرا، فضای کاری اشتراکی زاویه و شرکت نوآوا ارائه‌ کننده‌ی راه‌ کارهای رشد به کسب‌وکارها، شکل گرفته است و اکنون در محل کارخانه نوآوری آزادی مشغول به کار است. کارخانه نوآوری آزادی توسط ”شرکت هم‌آوا” با مشارکت پارک فناوری پردیس و با حمایت معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری، به عنوان بزرگترین مرکز استقراراستارتاپ‌ها در خاورمیانه و شمال آفریقا درفضایی به مساحت ۱۸هزار و پانصد متر مربع در غرب تهران راه اندازی شده است. “هم‌آوا” در اموری چون توسعه زیست بوم و فرهنگ کارآفرینی نوآورانه، پرورش و رشد کسب و کارهای نوپا، پژوهش و توسعه فناوری‌های نوین، سبد گردانی کسب و کارها، صندوق پژوهش و فناوری و ارائه راهکارهای کارآفرینی و نوآوری به سازمان‌ها، مجموعه‌ ای یکپارچه از راه‌ حل‌ها را در اختیار دارد. هم آوا در سبد پورتفولیوی خود ۷۰ تیم استارتاپی از شتابدهنده‌های آواتک و شزان را دارد و در راستای ماموریت جدید خود دو مرکز نوآوری درحوزه های “فین تک” و “هوشمندسازی خودرو و صنعت” با کمک سازمان‌های بزرگ پر آوازه و موفق این حوزه راه اندازی کرده است.

اطلاعات تماس
[نمایش اطلاعات]