، تهران , (اخبار رسمی): همزمان با روز جهانی غذا، اعضای آسه‌خوری نون بار دیگر در یکی از محله‌های تهران دور یک سفره جمع شدند؛ هرکدام غذایی گیاهی از خانه آوردند، میزهایی در خیابان چیدند و غذا را با یکدیگر و رهگذران به اشتراک گذاشتند.
جمعه ۲۴ مهرماه، همزمان با روز جهانی غذا، خیابان محل برگزاری جشنواره غذای گیاهی به همت بنیاد «آسه‌خوری نون» واقع در حوالی خیابان خارک (محله تئاتر شهر) برای ساعاتی حال و هوای متفاوتی پیدا کرد. اعضای این مجموعه هرکدام غذایی گیاهی آماده کرده و با آوردن آن به جمع، سفره‌ای مشترک برپا کردند؛ سفره‌ای که تنها اعضای آسه‌خوری نون را دربرنمی‌گرفت و رهگذران و اهالی محل نیز می‌توانستند در آن سهیم شوند.
این برنامه رویدادی سالانه است که آسه‌خوری نون هر سال همزمان با روز جهانی غذا برگزار می‌کند و امسال نیز با استقبال اعضای این مجموعه و اهالی محل همراه شد. در این مراسم، غذا بهانه‌ای برای کنار هم قرار گرفتن آدم‌ها، گپ‌وگفت و گوش سپردن به نوای موسیقی بود.
آسه‌خوری نون از دهه ۱۳۹۰ در تهران فعالیت خود را آغاز کرده و توسط وحید غلامی بنیان‌گذاری شده است. این مجموعه خود را صرفاً یک غذاخوری معمول نمی‌داند و تجربه غذا خوردن در آن با مؤلفه‌هایی مانند گفت‌وگو، موسیقی، شعر و مهمان‌نوازی همراه است. در این فضا نیز واژه «مشتری» جای خود را به «مهمان» داده و غذاهای گوشتی سرو نمی‌شود.
اما آنچه جشنواره روز جهانی غذا را از یک دورهمی معمولی متمایز می‌کند، خروج آن از فضای داخلی غذاخوری و آمدن سفره به میان محله است. میزهایی که در خیابان چیده شدند، فرصتی ایجاد کردند تا افرادی که شاید یکدیگر را تنها به عنوان همسایه یا رهگذر می‌شناسند، برای دقایقی در کنار یکدیگر بنشینند و غذایی را که دیگری آماده کرده است، با هم تقسیم کنند.
در شهر بزرگی مانند تهران که سرعت زندگی، ترافیک، آپارتمان‌نشینی و تغییرات مداوم محله‌ها گاهی فرصت ارتباط میان همسایه‌ها را کمتر کرده است، شکل‌گیری چنین برنامه‌هایی می‌تواند فراتر از یک رویداد تفریحی یا غذایی معنا پیدا کند. محله زمانی صرفاً مجموعه‌ای از ساختمان‌ها و خیابان‌ها نیست که آدم‌ها در آن سکونت دارند؛ ارتباط میان ساکنان و شکل‌گیری تجربه‌های مشترک است که می‌تواند به آن هویت اجتماعی بدهد.
جشنواره‌های محلی، سفره‌های جمعی، بازارچه‌ها و برنامه‌هایی از این دست، حتی اگر در مقیاس کوچک برگزار شوند، می‌توانند بهانه‌ای برای بازگشت بخشی از تعاملات اجتماعی به فضای عمومی محله باشند؛ جایی که افراد به جای عبور سریع از کنار یکدیگر، برای مدتی مکث می‌کنند، گفت‌وگو می‌کنند و تجربه‌ای مشترک می‌سازند.
وحید غلامی، بنیان‌گذار آسه‌خوری نون، هدف خود از برگزاری چنین برنامه‌ای را در نگاهی فلسفی به مفهوم «لحظه» و نقش هر فرد در شکل دادن به جامعه توضیح می‌دهد.
او در حاشیه جشنواره غذا می‌گوید: «سرمای پاییز نمی‌تواند سروها را زرد کند. توی زندگی چیزی جز لحظه‌ای که در آن هستیم اهمیت ندارد. زندگی تشکیل شده از همین لحظه‌ها که مثل زنجیر به هم بافته شده است. اگر ما تمرکزمان روی لحظه باشد و بتوانیم آن دانه زنجیر را به قبلی و بعدی متصل کنیم دیگر هیچ چیز با اهمیتی باقی نمی‌ماند و هدف اصلی در واقع شکل دادن هر لحظه است.»
به اعتقاد او، هر فرد با انجام درست نقشی که بر عهده دارد، می‌تواند بخشی از یک ساختار اجتماعی بزرگ‌تر باشد؛ او این موضوع را اینگونه بیان می‌کند: «در این دنیا هیچ کسی نیستی، هیچ چیزی نیستی، جز خودت که سر جای خودت هستی. پس کاری که باید را انجام می‌دهی و اگر کاری که باید را درست انجام دهی، جامعه مثل یک پارچه اطلسی بافته می‌شود. اگر هر کسی کار درست را انجام دهد، یک بافتار زیبا در یک جامعه شکل می‌گیرد.»
او در پایان درباره معنای این نگاه می‌گوید: «اگر از زمان گذشته و آینده بگذری تنها چیزی که باقی می‌ماند حال است. وقتی به حال دقیق رسیدگی کنی، زیبایی تجلی پیدا می‌کند. وقتی دیگران زیبایی را ببینند یادشان می‌افتد که آنها هم زیبا هستند.»
روز جهانی غذا؛ فراتر از یک مناسبت تقویمی
روز جهانی غذا هر سال در ۱۶ اکتبر برگزار می‌شود؛ مناسبتی که با تأسیس سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) پیوند دارد و با هدف افزایش توجه عمومی به مسئله غذا، گرسنگی، امنیت غذایی و ضرورت ایجاد نظام‌های غذایی پایدار شکل گرفته است. فائو نیز روز جهانی غذا را فرصتی برای افزایش آگاهی و تشویق به اقدام برای ساخت نظام‌های غذایی فراگیرتر و پایدارتر می‌داند.
با این حال، در برنامه‌ای مانند جشنواره غذای آسه‌خوری نون، مفهوم غذا در سطح دیگری نیز دنبال می‌شود؛ غذا نه فقط به عنوان ماده‌ای برای رفع گرسنگی، بلکه به عنوان ابزاری برای ارتباط میان انسان‌ها. هر غذایی که از خانه‌ای به این سفره آورده می‌شود، در واقع بخشی از یک تجربه شخصی است که در فضای جمعی با دیگران به اشتراک گذاشته می‌شود.
شاید به همین دلیل است که در این جشنواره، اهمیت غذا تنها به طعم و نوع آن محدود نمی‌شود. غذا در اینجا بهانه‌ای برای مکث کردن است؛ برای آنکه آدم‌ها از کنار یکدیگر عبور نکنند، بلکه ساعتی را در کنار هم بگذرانند.
در روزهایی که تهران بیش از هر زمان دیگری به فضاهای عمومی برای تعامل و شکل‌گیری ارتباط میان ساکنان محله‌ها نیاز دارد، چنین برنامه‌هایی می‌توانند یادآور این نکته باشند که گاهی برای شکل دادن به یک رابطه اجتماعی، به امکانات بزرگ و برنامه‌های پرهزینه نیاز نیست؛ یک میز، چند غذای خانگی و آدم‌هایی که حاضرند لحظه‌ای کنار یکدیگر بنشینند، می‌تواند شروع یک ارتباط باشد.
### پایان خبر رسمی